Stressloos Sevilla – met Amy Winehouse

Een avond in de week, op vrijdagavond, laat ze zichzelf thuis en gaat op stap als zangeres. Haar lange haar bindt ze op haar op hoofd, zodat er een 30 centimeter hoge spits ontstaat. De kinderwagen vult ze met geluidsapparatuur. Haar elektrische gitaar gaat in de box mee op haar rug. Langs het Hercules de Alameda plein bezoekt ze steeds dezelfde gelegenheden.

Hier vertolkt ze vol passie de liedjes van Amy Winehouse. Even stapt ze in de huid van de te jong gestorven zangeres. Het enige dat herinnert aan haarzelf is een rood gelakte Flamenco schoen die dienst doet als giftenpot.

Haar stem vibreert als op geen andere dag, zij domplelt zich onder in de vocals van haar idool. Terrassen klappen en joelen haar weg uit de alledaagse sleur van poepluiers en groentehapjes. Haar kleine slaapt en haar man zit thuis voor de television. Haar uitstapjes duren meestal tot in de kleine uurtjes van de ochtend, zij zijn haar wekelijkse carnaval.

‘Anastasia, vraagt haar man, wat zoek je in het nachtleven dat ik je iet kan geven?’

‘De spanning van het oproepen van de aandacht van het publiek. De bewondering die ik oogst. Het speciale dat alleen publiek mij kan geven.’

Haar man zucht dan, hij weet dat hij haar toch niet kan tegenhouden.

‘Maar wat doe je dan, zegt hij ongerust, als je macho’s tegenkomt die je willen versieren?’

‘Ach zegt ze, zij maken jouw vrouw niet het hof, maar de cover van Amy Winehouse. Zij krijgen jouw echtgenote niet in hun bed, maar een kopie van een zangeres die al weer een tijdje gestorven is.’

‘Hoe zal ons kind dat later vinden, werpt de man bijna wanhopig tegen.’

‘Bernardino zal trots zijn dat hij zowel Amy als zijn moeder kent.’

Tegen zoveel steekhoudende argumenten kan de echtgenoot niet op. Iedere vrijdag neemt hij met een kus afscheid van Amy en op zaterdagochtend staat zijn vrouw weer voor de deur met een met euro’s gevulde schoen. Nooit valt hij haar lastig met vragen over haar Winehouse periode.

Hij weet alleen dat zij in de morgen stralend terugkomt en een eitje voor hem bakt op zijn favoriete manier. Daarna leven ze zoals een vader en een moeder dit meestal gewend zijn te doen. Ze zorgen voor elkaar en hun kind. Want dan is het goed.

 

Rob Vellekoop, Sevilla oktober